سرت را دو دستی بچسب
به دیوار بکوب
و به ادامه ی زندگی با نیم تنه ادامه بده
بارها دیدهام
سر که نباشد میتوان آسوده زندگی کرد
به هیچ چیز فکر نکرد
ما به تنهاییِ مدرنی مبتلا هستیم
حتا این شهر
با همه ی شلوغیاش
خیلی شبها در کوچهای تاریک
آرام گریه می کند!
...................
وحید پورزارع
من از رعد و برق نمی ترسم
اما میان بازوان تو امنیتی هست
که ترس را زیبا می کند
.......
لیلا کردبچه
یکبار به قلاب تو گیر می کنم
هر شش ثانیه
یکبار مرا از آبی گل آلود می گیری
حتی اگر کسی نمیرد
پرنده ها پرواز می کنند
درختان
تنهاتر میشوند
شلیک نکن
.........
علیرضا الیاسی
بهار ما را به فراموشی سپرده بود و ما ناگهان
بدون مقصد به زمستان پرتاب شده بودیم
زمستانی که عنکبوتها به دور قندیلهای یخ
تار تنیده بودند
ما در زمستان سقوط کرده بودیم بدون:
کلاه
چتر
پالتو
این دستان ما خاموش و سرد در زمستان
به دنبال مأوا و سکوت بودند
ما نمیتوانستیم به سراغ دستهامان بیاییم
و آنان را در زمستان پرستاری کنیم
ما دشمنان را نمیشناختیم
فقط سرما و زمستان را حریف خویش میدانستیم
کسی از میان برف و یخ گفت: صبوری ما
توانست این سرما و زمستان را
برای ما رقم بزند.
همه با دهان خاموش
سخناش را با سر تأیید کردیم
هنوز برف میبارید
............
احمدرضا احمدی
می خواهم دوباره به دنیا بیایم
بیرون در، تو منتظرم بوده باشی
و بی آنکه کسی بفهمد
جای بیداری و خواب را
به رسم خودمان درآریم
چه بود بیداری
که
زندگی اش نام کرده بودند.
.................
شمس لنگرودی