می دانم کسی در این اتاق نیست
و شهر خالی ست
و همه ی میدان های این شهر ِ خالی، خالی ست
اما من کوچه های غبار آلود را دوست دارم
و باران ِ کوچه های غبار آلود را
من آن ها را که شکست خورده اند
و غمگین اند
دوست دارم
و آن ها را که پیروز شده اند
و باز غمگین اند
دوست دارم
و شهر خالی ست
و همه ی میدان های این شهر ِ خالی، خالی ست
اما من کوچه های غبار آلود را دوست دارم
و باران ِ کوچه های غبار آلود را
من آن ها را که شکست خورده اند
و غمگین اند
دوست دارم
و آن ها را که پیروز شده اند
و باز غمگین اند
دوست دارم
.......................
مارینه پطروسيان
ترجمه ی واهه آرمن
+ نوشته شده در دوشنبه هشتم فروردین ۱۳۹۰ساعت 8:40 توسط گیلدا ایازی
|